het verhaal van Lieke

Lieke over Almere

Ik denk oprecht dat je als kind geluk hebt als je in Almere opgroeit. Zodra je kunt lopen kan je het tuinhek voorbij, op avontuur het bloemkolen-doolhof in. Al snel kun je met de nauwelijks onderbroken fietspaden je accesradius vergroten, zonder dat je ouders mee hoeven. Bomen klimmen, in onaffe huizen op bouwplaatsen spelen, oude zeebodemschelpen opgraven in polderbossen, het betonnen geraamte van een nep-kasteel beklimmen.
Dan er later nog eens achter komen wat een polderstad in een polder eigenlijk inhoudt: één groot ingenieurskunstwerk van de tekentafel. Theoretische visies op hoe we nou moeten samenleven zie je direct terug in verkavelingspatronen in het landschap, de ordening van dorpen en steden, tot aan de verschijningsvorm van wijk-structuren, wegen en de vorm van huizen. Maakbaarheid ten top.

Kom je er later achter dat het Weerwater ook maar gewoon het resultaat is van grote hoeveelheden zand opgraven dat nodig was om wijken aan te leggen. Wel zo slim om dat op één plekkie te doen waardoor we nu een mooi binnenstedelijk meer hebben.
Ik vind het mooi dat vrijwel alles een aanwijsbare reden of gedachtegoed heeft, waarom onze straten er uit zien zoals ze er uit zien, en dat dit soms maar bij één persoon of een klein clubje mensen vandaan komt die tot ’s avonds laat over hun tekentafels gebogen zaten.
Sommige delen zijn dan wanhopig mislukt -maar hé, dan weten we dat ook weer. Waar vind je nou zo’n speeltuin voor stedenbouwers en architecten als Almere? Hier worden dingen uitgeprobeerd die ergens anders ondenkbaar zijn, en ja, natuurlijk mislukt een hoop daar waar geëxperimenteerd wordt. Maar het levert ook inzichten op die anders niet verkregen waren.

Veel van mijn memorabele dagen in Almere hebben plaatsgevonden op het surfstrandje in Almere Haven, aan de Gooimeerdijk. Ik weet eigenlijk niet waarom ik al van kinds af aan het surfstrand voor het zilverstrand verkoos, wat er pal naast ligt. Misschien dat ik toen al aanvoelde dat dit hoopje zand een vorm was van enige improvisatie op het masterplan. ‘Gooi daar maar neer’, zand dat over was na de aanleg van een wijk moest toch ergens heen. Vraag ik mij nu tientallen jaren later af welke wijk dat dan geweest was. In ieder geval is het nu een perfect strandje.

Zo heeft Almere veel verhalen, en ik kan er niet genoeg van krijgen er meer te horen. Leuk als ik straks 80 ben, en dan eens kijken wat er van het -dan nog steeds!- jonge Almere geworden is.

"Almere is één groot ingenieurskunstwerk van de tekentafel."
“Almere is één groot ingenieurskunstwerk van de tekentafel.”